การเปิดเผยประโยชน์ของการเคลือบ PVD ที่ต้านทานการกัดกร่อน

บทนำ

 การเคลือบ PVD ส่วนใหญ่จะเป็นไนไตรด์ที่แข็งและทนความร้อนบางๆ (เช่น CrN, TiN) วัสดุเหล่านี้เป็นสารที่ไม่ทำปฏิกิริยาเคมีและต้านทานการกัดกร่อนได้ตามธรรมชาติ ซึ่งเป็นเหตุผลที่การเคลือบ PVD มักถูกกล่าวว่าเป็นการเคลือบที่ต้านทานการกัดกร่อน อย่างไรก็ตาม การเคลือบ PVD ที่มีจำหน่ายในเชิงพาณิชย์ส่วนใหญ่จะถูกนำมาฝังที่ความหนาน้อยกว่า 3 ไมครอน (μm) ซึ่งค่อนข้างบางสำหรับการป้องกันการกัดกร่อน นอกจากนี้ การเคลือบ PVD มักจะมีข้อบกพร่องภายใน (เช่น รูเล็กๆ และหลุม) เนื่องจากลักษณะของกระบวนการเคลือบ การเคลือบ PVD ที่บางนี้พร้อมข้อบกพร่องสามารถทำให้วัสดุพื้นผิวถูกเปิดเผยและทำให้เสี่ยงต่อการกัดกร่อนได้

การกัดกร่อนคืออะไร?

 การกัดกร่อนเป็นกระบวนการทางไฟฟ้าเคมีที่เกี่ยวข้องกับการแลกเปลี่ยนอิเล็กตรอน เมื่อวัสดุพื้นผิวขาดการเคลือบ มันจะถูกเปิดเผยต่ออิเล็กโทรไลต์ที่กัดกร่อนและเกิดปฏิกิริยาการกัดกร่อนขึ้น รูหรือหลุมในชั้นเคลือบเป็นพื้นที่จำกัดที่การแพร่กระจายของออกซิเจนถูกจำกัด ซึ่งจะเร่งกระบวนการกัดกร่อนของวัสดุที่ถูกเปิดเผย ซึ่งเป็นปรากฏการณ์ที่เรียกว่าการกัดกร่อนในรอยแตก (Crevice Corrosion) การป้องกันการกัดกร่อนอย่างมีประสิทธิภาพต้องการให้การเคลือบ PVD ปกคลุมวัสดุพื้นผิวอย่างสมบูรณ์โดยไม่มีข้อบกพร่องที่สามารถผ่านชั้นเคลือบได้